Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2007

Βουτιά στον Άδη.

8η ώρα στη δουλειά, κι ο τοίχος εκεί αμίλητος.
Καλημέρα Αλέξη.
Καλημέρα παιδιά.
Δευτέρα με μυρωδιά μούχλας.
Έφυγαν τα fax?
Έφυγαν έφυγαν, όχι δεν θα τον κοιτάξω τον ρημαδιασμένο.
Άσπρος, του πλάκωνε τη ψυχή ο τοίχος, έκλεινε το διάβα του,
έκρυβε το φώς, του ρήμαζε τη ζωή.

Ρε ηλίθιε έφυγαν τα fax με τόσα ορθογραφικά λάθη δεν
μπορούσες να τα δείς πριν τα στείλεις?
Κι η γκόμενά σας που τα συνέταξε δεν μπορούσε να μη τα κάνει
σκέφθηκε ο Αλέξης από μέσα του. Πάντα από μέσα του, συχνά αναρωτιόταν αν
ζούσε μόνο μέσα του, του φαινόταν ότι απ’έξω δεν υπήρχε.
Άλλαξε χρώμα το ντουβάρι η μου φαίνεται? Σα να μαυρίζει.


8η ώρα στη δουλειά, κι ο τοίχος εκεί αμίλητος.
Αλέξη τέλειωσες τον ισολογισμό να τον υπογράψει ο λογιστής?
Όχι ρε Μαρία πιστεύω σήμερα να τελειώσω.
Μα τι κάνεις τέλος πάντων τελειώνουν οι προθεσμίες.
Σα φυλακή ο τοίχος όλο και τον στένευε τον Αλέξη.

8η ώρα στη δουλειά, κι ο τοίχος εκεί αμίλητος.
Πολύ φασαρία σήμερα, δε τη μπορεί τη φασαρία νοιώθει να ιδρώνει.
Δεν μπορώ ν’ αναπνεύσω.
Κάτι δε πάει καλά, φεύγω για λίγο να πάρω αέρα..
Τι λες ρε άχρηστε που σε μάζεψε ο πατέρας μου, και την έχεις δει πάγιο
όποτε θες πετάς ένα θέλω αέρα και φεύγεις, να παλουκωθείς έχουμε δουλειά,
κι αν δε σ’ αρέσει παραιτήσου κατάλαβες?
Κατάλαβα, φυσικά και σας κατανόησα πλήρως.
Ειρωνεύεσαι ρε?

8η ώρα στη δουλειά, κι ο τοίχος εκεί αμίλητος.
Υπόγειο στο κέντρο της Αθήνας, σα να βούτηξε στον Άδη χρόνια
τώρα ο Αλέξης.
Τον ισολογισμό τον τέλειωσε.
Τα report για τις πωλήσεις τυπώνονται.
Αυτός ο ήχος του εκτυπωτή σα ριπές όπλων που τον εκτελούν.
Σκοπεύσατε-πυρ.
Πάλι η γνωστή δύσπνοια.

8η ώρα στη δουλειά, κι ο τοίχος εκεί αμίλητος.
Φωνές πάλι στο γραφείο, βοή κι’οι καλημέρες θόρυβος χωρίς ουσία.
Ξέρεις έχουμε meeting πρέπει να έρθουμε και το Σάββατο όχι
όλοι αλλά όσοι είναι στελέχη αυτής της εταιρείας και την πονάνε,
βρε τον τοίχο πάλι κοιτάς, άκουσες τι σου είπα?
Ναι ναι κατάλαβα θα έρθω.

8η ώρα Σάββατο στη δουλειά, κι ο τοίχος εκεί αμίλητος.
Κάτι έγραφε ο άνθρωπος-γραβάτα στο πλαστικό πίνακα,
στόχοι τζίροι businessplan πιστωτική πολιτική ήχοι ακατάληπτοι, απάνθρωποι.
Ήταν όλοι απορροφημένοι στα τίποτά τους,
κανείς δεν είδε τη λάμψη στα μάτια του Αλέξη,
ούτε το κρυμμένο κουζινομάχαιρο μάλλον πρόλαβαν να δουν.
Σαν αφιονισμένος τους όρμηξε, και το κατέβαζε ξανά και ξανά και ξανά.
Επιτέλους ησυχία.
Πήρε τον μαρκαδόρο ο Αλέξης ζωγράφισε ένα παράθυρο στον τοίχο κι΄ απόμεινε
εκεί να χαίρεται το αεράκι που επιτέλους φρέσκο πλημμύριζε το θλιβερό υπόγειο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: