Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2007

Κι'όμως σήμερα........



Που να βρεις χώρο στο πάρκινγκ του
νοσοκομείου, γενικός χαμός.
Σιωπηρές αμείλικτες στιγμές, γύρω-γύρω
τις γειτονιές για μια πολύτιμη θέση.
Εξω παιδιά σε εορταστική παράκρουση,
κι εκείνο το καινούργιο εμπορικό κέντρο τεράστιο.
Θα πάμε βρε μη στεναχωριέσαι, θα πάμε….
Να μια θέση κενή, λαχείο…ναι αλλά δεν είμαστε
λίγο μακριά; Δε βαριέσαι θα περπατήσουμε
και λίγο έτσι ψυχή μου;
Έλα….μη κοντοστέκεσαι …τι ακούς;
Έλα βρε εγκαταλελειμμένο είναι το σπίτι
δε το βλέπεις; Πρέπει να ήταν πανέμορφο
κάποτε, παλιές μονοκατοικίες, ανάσες ζωής
σε μια πόλη που σκοτώνει.
Έλα πάμε, μα για στάσου κι’ εγώ κάτι ακούω..
Βογκητό είναι αυτό; Κάποιος είναι μέσα..
Μείνε λίγο πίσω μου πάω να δω…
Ναι περίμενε, ένας γεράκος με το σκυλί
του, πεινασμένος μάλλον, αλλά για στάσου
τα ρούχα του είναι άψογα και το σκυλί δεν
φαίνεται αρρωστιάρικο, αντίθετα περήφανο
φύλακας δίπλα στον ηλικιωμένο…

Είσαι καλά παππού;

Ένα χαμόγελο χαράχτηκε στο σκαμμένο
πρόσωπο.

Μόνος παππού τέτοιες μέρες..
θές κάτι …πονάς;

Θα ειδοποιήσω την κοινωνική υπηρεσία
…μπορώ να βοηθήσω. Μη φύγεις περίμενε
θα έρθω πάλι μόλις τελειώσω μια επείγουσα
δουλειά, μη φύγεις…Βρε Νίκο πρόσεχε
το σκυλί μη σε δαγκώσει…Κοίτα πως κάθεται
γαλήνιο ..μη παιδί μου δε κάνει να σε γλύφει.
Ελα πάμε. Αλήθεια πως σε λένε παππού;
Eντάξει κατάλαβα δεν είσαι και πολύ ομιλητικός,
Με αντάμειψε όμως το χαμόγελο σου μπάρμπα!
Περίμενε θα γυρίσουμε…. Μ’ακούς.

Όχι δεν είναι δυνατόν, λάθος αποτελέσματα μου
φέρατε, αυτή είναι η μαγνητική άλλου ασθενούς,
αδελφή σας καθιστώ προσωπικά υπεύθυνη…

Τι λέει ο γιατρός….δεν καταλαβαίνω…
Όπως δεν κατάλαβα ποτέ και το γιατί…
Θυμάμαι τον πόνο και τ’αθώα σου μάτια παιδί
μου….Ακτινοβολίες, χημειοθεραπείες….
Και υπομένεις καρτερικά..
Πάλεψέ το βρε Νικόλα, παιδικός επιθετικός
μεταστατικός καρκίνος μας είπαν μετά από
‘κείνα τα παράξενα συμπτώματα.
Πάλεψέ το ψυχή μου..μη με κοιτάς μόνο έτσι
δεν μπορώ να βοηθήσω πια δεν είμαι θεός…

Μα για μια στιγμή…μήπως έχει κάποιο
πρόβλημα το μηχάνημα…κοιτάξτε την
μαγνητική του προηγούμενου μήνα με
την τωρινή…απίστευτο… καθαρή…
χωρίς σκιές. Μη πείτε ακόμα τίποτα στον
πατέρα να το διασταυρώσουμε…

Δάκρυσες γιατρέ, τι έπαθες τώρα; τόσους
μήνες δίνουμε τον αγώνα, το ξέραμε ότι
θα χειροτερέψει…
Όχι όχι δεν είναι αυτό…το αντίθετο μάλιστα,
δεν υπάρχει τίποτα, καμιά σκιά κανένας
όγκος, το παιδί είναι υγιέστατο, μη με ρωτήσετε
δεν ξέρω..πρώτη φορά μου συμβαίνει..ο
οργανισμός του ίσως…αντιμετώπισε τελικά μόνος..
τι να πώ…δεν τό χω ξαναδεί, τέτοια βελτίωση
σε τόσο μικρό διάστημα…

Νικόλα χαμογέλα καρδιά μου, έγινε θαύμα, απίστευτο.
Γελάς…πάλι εκείνο το κοκκινωπό χρώμα στο
προσωπάκι σου, πόσο καιρό είχα να δώ αυτό το
χρώμα, τη σπίθα της ζωής. Τρέμουν τα πόδια μου
..που έχω αφήσει τ’αμάξι, που να το πούμε αγόρι
μου και να μας πιστέψουν.

Να τ’αυτοκίνητο ..περίμενε θέλω να δώ τον
παππού, αυτή την όψη του τη θυμάσαι παιδί
μου…ελπίζω να μην έφυγε…άνοιξε την πόρτα..
παππού άνοιξε ….δεν άργησα, άνοιξε…
κοίτα τι έφερα…

Τι χτυπάτε καλέ, δεν βλέπεται ότι το σπίτι
είναι έρημο, μπα σε καλό σας ,χρόνια έχει
να μείνει άνθρωπος.

Μα εδώ δεν μένει ένας ηλικιωμένος με το σκύλο του;…

Με έναν σκύλο καφέ τεράστιο;

Nαι καλή μου μήπως τον είδες…

Ήξερες τον κύριο Μενέλαο; τώρα τον θυμήθηκες
και σύ, πάνε έξι χρόνια που πέθανε, στο εξωτερικό ήσουν;
Αξιοπρεπής άνθρωπος, αλλά τον τσάκισε ο χαμός της
κόρης του απ’την κακιά αρρώστια.
Κλείστηκε στο σπίτι του, παραιτήθηκε απ’τη ζωή.
Μόνο με το σκύλο του μιλούσε!Τσακισμένος βράχος.
Ολοι στη γειτονιά τον συμπονούσαμε του πηγαίναμε
ένα πιάτο φαί..
Μα σήμερα πριν απο.....
Απο δικούς κανένας ,εξαφανίστηκαν όλοι, βάρος
βλέπεις ο κυρ’Μενέλαος πιά.
Πέθανε κι ησύχασε, αλλά και το σκυλί,
μπουκιά δεν ξανάβαλε στο στόμα του.
Η μάννα μου τ’αγάπαγε πολύ ,του έδινε νερό, φαγάκι
αλλά του κάκου.
Εφυγε κι’αυτό ένα μήνα μετά,τι σου είναι τα ζωντανά!.

Κοίταξε ο Νικόλας ψηλά…

Τώρα έτσι όπως καθόταν στο τζάκι
χάζευε με τη φωτιά κι’έπαιζε,
σα να τον πήρε μια ανάσα, σα
να του φάνηκε ότι δεξιά του ήταν ένας
γνώριμος τετράποδος φίλος και στ’άλλο πλάι
μια οικία φυσιογνωμία που αχνογέλαγε και
έβαζε το δάχτυλο μπροστά στο στόμα…
Μείνετε ήσυχοι δεν θα πώ ότι σας είδα πάλι
...καθήστε όμως ν’ ανοίξουμε τα δώρα
μαζί...

Δεν υπάρχουν σχόλια: