Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2007

Για μένα

Είναι δυνατόν εσύ να έχεις πρόβλημα δεν αναγνωρίζεις
ότι τα (γαμώ το word δεν θέλω κάθε γραμμή κεφαλαίο
επιστημονοφανείς καριόληδες , γαμώ το 1.000.000 ρυθμίσεις
για να γράψω ένα κείμενο) τέλος πάντων που είχα μείνει …
δεν έχω δικαίωμα να έχω μαύρες
στραβές τρισάθλιες στιγμές πρέπει να
είμαι συνέχεια ευτυχισμένος έτσι πρέπει όλα μου
έκατσαν καλά και δεν πρέπει να δυστυχώ ούτε
κατ’επιλογήν έστω.
Όχι ρε δικαίωμα ναι δικαίωμα να αντιδρώ να δυστυχώ
να συχτιριάζω για τα στραβά μου για τα κομπλεξικά μου,
για τη γαμημένη τη δουλειά για τους γαμημένους που
προέκυψε πρόβλημα στη Θεσσαλονίκη κι εγώ πρέπει
να το λύσω χτές αλλιώς μπορεί να τη ψάξουν αλλού,
για ανθρώπους που σιχαίνομαι αλλά πρέπει να
συναναστρέφομαι (σ’ένα καθρέφτι μαγικό άστραφτες σα βεγγαλικό
σε είδα…τι μούρθε τώρα ).
Mα στο βλέμμα της κόρης δεν ξεχνάς?
Όχι λατρεύω αλλά δε ξεχνάω, φορτώνω, με ανθρωπάκια που
με δυναστεύουν με Πολύδωρες και Αλογοσκούφηδες με ΜΜΕ
που με συνθλίβουν , με δεσποτικές συμπεριφορές που
ΘΕΛΩ και με καβαλάνε , με λογιστές εμπόρους δήθεν κι εγώ
ο πιο δυστυχής δήθεν.
Με απουσίες που διεκδικούν κομμάτια της ζωής μου.Τ’ακούς?
Πώς δεν μπορώ δεν πρέπει να νοιώθω έτσι γιατί υπάρχουν
άνθρωποι σε χειρότερη κατάσταση και το παλεύουν
(τα μάτια κάπως παίξανε στης τουφεκιάς τον ήχο..άλλο πάλι)
εγώ δηλαδή τι κάνω δεν το παλεύω?
Σχέσεις unσχέσεις οργή . Το μεγάλο μας τσίρκο.
Με καθημερινές αηδιαστικές δήθεν συμπεριφορές,
για μένα μιλάω τώρα.«Πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή
σαν αγάπη μεγάλη».
Όχι ρε δεν θέλω ορθογραφικό έλεγχο όχι άλλη
παραμετροποιημένη ζωή μια αισχρή γραφομηχανή
χωρίς παραμέτρους μπορώ να έχω κι ας διαλυθώ
απ’τα ορθογραφικά.
Μήπως υπάρχει αυτόματος διορθωτής για πορείες
πουχαράξαμε?, αν όχι δώστε μου τότε εκείνη τη αισχρή
γραφομηχανή άνευ παραμέτρων.
"Λεγεωνάριος χρόνια και χρόνια μόνος κι’ασήμαντος παλιοσειρά".
Τώρα γιατί γράφω? Να μ’ ακούσω ίσως να μοιραστώ ακόμα πιο απίθανο.
Παραμύθα φυσική χημική νοητική καλύτερα έτσι.
Κυλάω βρομιάρικο νερό,
πως θα ήθελα να ήμουν τώρα ρε DCD
αυτή την ώρα ξέρεις εκεί στους καταρράκτες
να βουτάω στο σκοτεινό στοιχειό από ψηλά χωρίς τουρίστες,
τώρα έπρεπε να ήμουν εκεί αυτή την ώρα στα βράχια κρεμασμένος,
με τον πραγματικά καθάριο ουρανό να περιμένει πάντα την άφιξη.
Αύριο καινούργιος ήλιος γέλα παλιάτσο...
(πάλι ξύπνησα με κάτι όνειρα μισά και τρομαγμένα..)

6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

brainsick είπε...

Καλημέρα και σε σένα....

Purple clementine είπε...

Πάλι μέτρησα πάλι έγραψα πολλές φορές το ονομά σου δικά σου


αρρωστόμυαλο πλάσμα, το ξέρω.
Τα ξέρω.


Και γειά μας.

brainsick είπε...

Aντε γειά μας, για σένα είμαι
σίγουρος , τα ξέρεις και δεν είναι
καλό ρε 'σύ, είναι κι'αυτά τα χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια....

Ανώνυμος είπε...

Είναι περίεργα ανακουφιστικό να διαβάζω τη σκέψη μου μέσα από την καταγραφή της δικής σου..
Είναι απερίγραπτο το πώς ανεβαίνουν οι παλμοί μου γιατί τα ζω και εγώ και τα βλέπω και τα ξέρω - και αισθάνομαι ανίκανη να τα αλλάξω..
Να ήξερες μόνο πόσο συμπάσχω και πόσο δεν αντέχω το "λίγο μου" που απλά συμπάσχω..
σ.α.

Μεταφορες και μετακομισεις είπε...

Πολύ το ευχαριστήθηκα!