Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2007

Oχι και βάρος ο Ασημάκης

Kαρκίνος μεταστατικός, το πολύ 8-9 μήνες….

Μη το πείτε στον πατέρα, αρκετά.
Όσο αντέξει.
Μη το πείτε σας παρακαλώ.

Θα αρχίσουμε την χημειοθεραπεία?

Δε βγαίνουμε δεν έχει και ταμείο ο γέρος τι
θα κάνουμε θεέ μου.

Αυτό το γαμημένο το κράτος δε θα έπρεπε να
καλύψει τον Ασημάκη; έδωσε ψυχή κι’ αριστερό
χέρι για την πατρίδα ο Ασήμης ο γερμανοχαλαστής
λεβέντης παλiκαρόπουλο 20 χρονών τον τρομάξανε
οι καπεταναίοι, μήτε τον χάρο δε σεβόταν έλεγαν.

Άκουγε ο Ασημάκης βάρος πια.

Νόμισαν ότι δεν άκουγε νόμισαν ότι δεν καταλάβαινε.
Δεν είναι τίποτα πατέρα χολή και θα την εγχειρήσουμε.

Και κλαις για τη χολή ρε Σταυράκι, και ψυχοπονάς
για τη χολή ρε Λενιώ;
Μη φοβάστε δε μας έσκιασε ο Χίτλερ τη χολή θα φοβηθούμε?

Σηκώθηκε ο Ασημάκης.

Γειά σου κυρά τι φτιάχνεις σήμερα? Κοχλιούς, κοχλιούς μπουμπουριστούς
μην αργήσεις.
Όχι κυρά κι αν αργήσω μη σκιαχτείς, θα προσμένω εγώ.

Τι λέει πάλι ο αλαφροΐσκιωτος?

Ρούγισε προς τα δισεγγόνια ο Ασημάκης, βρε και των αγγονιών μου τα
παιδιά σάμπως σπορά μου δεν είναι τραγουδοσκέφτηκε.

Μα η Ουρανία η Ουρανιά με το μαγικό το βλέμμα θα μου λείψει
θα ψυχοκλάψω μαθές αλλά θα με θυμάται δε μπορεί να μη με θυμάται.
Απ’ όλη τη σπορά η Ουρανιώ ξεχωριστή, θα με θυμάσαι μπαγάσικο έτσι;
Θα με θυμάσαι αγρίμι ε;
Δε καταλαβαίνω παππού.
Δε πειράζει καταλαβαίνουν οι άγγελοι που
ακριβοθωρείς, εσύ δε θα ξεχάσεις.

Κέρασε το μαγαζί ρε τσιφούτη, όλο το μαγαζί !
Μα ρε Ασημάκη είναι κι ο κιοτής ο Μανούσος ο
δοσίλογος .
Όλο το μαγαζί είπα και το Μανούσο ρε, πιείτε πιείτε.
Κι αν πίκρανα σχωρέστε, κι αν αδίκησα λησμονείστε.

Ωχ το κατάλαβε ο Ασημάκης, παράξενος,
φωνάξτε τη κόρη ψυθίρισε ο κάπελας.

Ήπιε τις ρακές του ο Ασημάκης.

Κατέβηκε στο νεκροταφείο.
Βρήκε το τάφο της φαμίλιας,
Γεια σου πατέρα, γεια ρε μάννα,
Ήρθε η σειρά μου ψυχές μου.
Άνοιξε το μάρμαρο του οικογενειακού τάφου
Έκλεισε τη πλάκα.
Στα σκοτεινά με τη μπερέτα τίναξε
τα μυαλά του.

Όχι και βάρος ο Ασημάκης...

(Βασισμένο σε πραγματική ιστορία)

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2007

Για μένα

Είναι δυνατόν εσύ να έχεις πρόβλημα δεν αναγνωρίζεις
ότι τα (γαμώ το word δεν θέλω κάθε γραμμή κεφαλαίο
επιστημονοφανείς καριόληδες , γαμώ το 1.000.000 ρυθμίσεις
για να γράψω ένα κείμενο) τέλος πάντων που είχα μείνει …
δεν έχω δικαίωμα να έχω μαύρες
στραβές τρισάθλιες στιγμές πρέπει να
είμαι συνέχεια ευτυχισμένος έτσι πρέπει όλα μου
έκατσαν καλά και δεν πρέπει να δυστυχώ ούτε
κατ’επιλογήν έστω.
Όχι ρε δικαίωμα ναι δικαίωμα να αντιδρώ να δυστυχώ
να συχτιριάζω για τα στραβά μου για τα κομπλεξικά μου,
για τη γαμημένη τη δουλειά για τους γαμημένους που
προέκυψε πρόβλημα στη Θεσσαλονίκη κι εγώ πρέπει
να το λύσω χτές αλλιώς μπορεί να τη ψάξουν αλλού,
για ανθρώπους που σιχαίνομαι αλλά πρέπει να
συναναστρέφομαι (σ’ένα καθρέφτι μαγικό άστραφτες σα βεγγαλικό
σε είδα…τι μούρθε τώρα ).
Mα στο βλέμμα της κόρης δεν ξεχνάς?
Όχι λατρεύω αλλά δε ξεχνάω, φορτώνω, με ανθρωπάκια που
με δυναστεύουν με Πολύδωρες και Αλογοσκούφηδες με ΜΜΕ
που με συνθλίβουν , με δεσποτικές συμπεριφορές που
ΘΕΛΩ και με καβαλάνε , με λογιστές εμπόρους δήθεν κι εγώ
ο πιο δυστυχής δήθεν.
Με απουσίες που διεκδικούν κομμάτια της ζωής μου.Τ’ακούς?
Πώς δεν μπορώ δεν πρέπει να νοιώθω έτσι γιατί υπάρχουν
άνθρωποι σε χειρότερη κατάσταση και το παλεύουν
(τα μάτια κάπως παίξανε στης τουφεκιάς τον ήχο..άλλο πάλι)
εγώ δηλαδή τι κάνω δεν το παλεύω?
Σχέσεις unσχέσεις οργή . Το μεγάλο μας τσίρκο.
Με καθημερινές αηδιαστικές δήθεν συμπεριφορές,
για μένα μιλάω τώρα.«Πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή
σαν αγάπη μεγάλη».
Όχι ρε δεν θέλω ορθογραφικό έλεγχο όχι άλλη
παραμετροποιημένη ζωή μια αισχρή γραφομηχανή
χωρίς παραμέτρους μπορώ να έχω κι ας διαλυθώ
απ’τα ορθογραφικά.
Μήπως υπάρχει αυτόματος διορθωτής για πορείες
πουχαράξαμε?, αν όχι δώστε μου τότε εκείνη τη αισχρή
γραφομηχανή άνευ παραμέτρων.
"Λεγεωνάριος χρόνια και χρόνια μόνος κι’ασήμαντος παλιοσειρά".
Τώρα γιατί γράφω? Να μ’ ακούσω ίσως να μοιραστώ ακόμα πιο απίθανο.
Παραμύθα φυσική χημική νοητική καλύτερα έτσι.
Κυλάω βρομιάρικο νερό,
πως θα ήθελα να ήμουν τώρα ρε DCD
αυτή την ώρα ξέρεις εκεί στους καταρράκτες
να βουτάω στο σκοτεινό στοιχειό από ψηλά χωρίς τουρίστες,
τώρα έπρεπε να ήμουν εκεί αυτή την ώρα στα βράχια κρεμασμένος,
με τον πραγματικά καθάριο ουρανό να περιμένει πάντα την άφιξη.
Αύριο καινούργιος ήλιος γέλα παλιάτσο...
(πάλι ξύπνησα με κάτι όνειρα μισά και τρομαγμένα..)