Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2008

Το ταξίδι...


Mα ακόμα δεν έχω καταλάβει τι έγινε,
σταματημένος στο φανάρι το τελευταίο
που θυμάμαι είναι το έντονο μπάσο κορνάρισμα,
ο ήχος των φρένων, το απόλυτο σκοτάδι.
Το σκοτάδι είναι η μόνη αλήθεια, το αντικειμενικό,
τα χρώματα είναι η απόλυτη ψευδαίσθηση,
η μετάφραση του ανθρωπίνου εγκεφάλου στην εισροή
φωτονίων μέσω του μετρίου οργάνου της όρασης.
Τώρα χωρίς μάζα κινούμε με την ταχύτητα του φωτός ,
για μένα πιά δεν περνάει ο χρόνος,
δεν υπάρχει χρόνος ή δεν αντιλαμβάνομαι την πάροδό του.
Συνειδητοποιώ απίστευτα γεγονότα, παρατηρώ τον Θεό.
Γελάω με την παλιά αντίληψη μου για τετραδιάστατο χώρο!
(3 χωρικές διαστάσεις και μια χρονική)… πόσο εγκλωβισμένος ήμουν.
Παρατηρώ έναν δεύτερο τετραδιάστατο χώρο
πολύ κοντά στον χώρο-σύμπαν-κόσμο που ζούσα .
Σαν δυο σελίδες χαρτί στο άπειρο του χωροχρόνου
που τις ενώνει μια δισδιάστατη επιφάνεια.
Δηλαδή 4+4+2=10, ένας δεκαδιάστατος χώρος
με την απαρχή του ταξιδιού…τι εκπλήξεις παραμονεύουν παρακάτω?
Θυμάμαι με απέχθεια το παλιό σαρκίο μου,
τον εγκλωβισμό μου στα μικρά κι’ ασήμαντα, παρελθόν,…
ίσως και μέλλον μου σ’έναν αέναο κύκλο,
αλλά μιλάω για έννοιες ουσιαστικά άστοχες,
το παρελθόν πέρασε και το μέλλον δεν ήρθε ακόμα,
το παρόν σαν κατατμημένη οντότητα ουσιαστικά
δεν υπάρχει,άρα και εγώ μάλλον δεν υπήρξα ποτέ ….
Τώρα ως άμαζο σωματίδιο συνεχίζω ένα ταξίδι
στις διαστάσεις με τον χρόνο σύμμαχο εξαιτίας της
σχετικότητας σ’ένα διαρκές παιχνίδισμα με τα
φωτόνια που συμπορεύονται …..
Κάπου είχα διαβάσει για μένα,
βαρυτόνιο θα μ’έλεγαν στον παλιό κόσμο μου………